......................................

نقاشی:اثراستادمرتضی کاتوزیان

مات و مبهوتم...

فلک ساقی جهان ساغر اجل می

خلایق جرعه نوش مجلس وی

خلاصی هیچکس را نیست اصلی

از این ساقی از این ساغر ازاین می

اشک رازی است |لبخند رازی است|عشق رازی است|....اشک آن شب لبخند عشقم بود... !

پائیز ...

عاقل تر از پائیز
فصلی نیست
نه ادعای گلی
نه چیدن نسیم
و مثل مردی مست
در کوچه می خندد
(( لعنت به هر چه نیست
مرگ بر هر چه هست ...!))

دست من از هر بلندا کوتاه

 تا انتهاي شب

تاب گيسويش

بانسيم باد  هي  مي رقصيد

دردلم غوغا بود

آتشي برپابود

جوانه عشقي درآن شکوفا بود

اوچه زيبا بود در نگاه من

مثل رويا بود درخيال من

بر لبان او  حک  شده لبخند

بر لبان من نقش يک پيوند

بارون

همه اینو می دونن
که بارون
همه چیز و کسمه
آدمی و بختشه
حالا دیگه وقتشه
که جوجه ها را بشمارم
چی دارم چی ندارم
بقاله برادرم
می رسونه به سرم
آخر پاییزه
حسابا لبریزه
یک و دو !‌ هوشم پرید
یه سیاه و یه سفید
جا جا جا
شکر خدا
شب و روزم بسمه

  ساده ای یا زمانه را به بازی گرفته ای

به چشمانم نگاه کن...

سیاهی مردمکانم، طبل پاره نیزه های عریان کلام توست

خوابم را لبخند بزن وخیالم را تا پس توی ترانه بی کسی فریاد کن

تا انتهای جاده فراق همراهم باش...

دست در دست ونگاه  درنگاه

خسته ای یا چشمانت را سرمه خاک کشیده ای؟

رنگین کمان آرزوهایم رنگ باخته ابروان مهتاب است

مسافرتنگه تاریکیم در مسیر یخ زده خواب

اینجایم...

در انتهای خط

کمی مانده به آخرین پاراگراف سقوط

یا دستم را بگیر...

یا ببند دفتر خاطرات احساس را!!

يک کلاغ تنها!
توي يک کوچه‌ي باريک، روي يه درخت بي‌جون
يه کلاغ دل شکسته، يه کلاغ پير و خسته
تو صداش غم فراوون، تو چشاش ابر بهارون
سر يه شاخه نشسته
نه صدايي واسه آواز نه لبايي واسه خوندن
نه اميدي واسه پرواز نه خيالي واسه موندن
تا جوون بوده و بوده واسه يه قار قار ساده
هميشه آوار سنگ و لعنت آدما بوده

***
اون زمونها که کوچيک بود يه کلاغ خشک و رنجور
مي‌دونست که آدما هم عاشق قناريها اند
سعي مي‌کرد زياد نخونه
توي عمر سوت و کورش عاشق هيچکي نمونه
آخه اون پرهاش سياهه، صداش هم خيلي بيراهه
کسي هم اينجور تو دنيا نميشه دوسش بداره
هميشه عاشق اين بود يکي هم عاشق اون بود
ولي اين خيال واهي توي رؤياهاي اون بود
***
تا که يک روز يه پرستو با همه ناز و کرشمه
دل اونو اسير کرد، شد تموم سرنوشتش
همه روزها به اميدش، به اميد نازنينش پا مي‌شد زندگي مي‌کرد
واسه اون هر جور که مي‌بود آب و دون مهيا مي‌کرد
***
همه‌ي بهار اون سال کلاغه فکري نمي‌کرد
چه شبا گرسنه مي‌خوابيد … ولي بهش اثر نمي‌کرد
آخه اون کلي اسير بود، اسير عشق پرستو
اسير عشق عزيزش، عاشق دلبري اون
***
برگاي زرد خزوني، کم و کم آفتابي مي‌شد
آسمون به رنگ تيره‌، ابر اون باروني مي‌شد
ولي باز کلاغ ساده به اميد عشق نازش
روزها رو به ياد اون بود‌، شبها هم خيال خوابش
چه خبر از اين خزون داشت؟
پاييز بي‌برگ نامرد
که کلاغ قصه‌ها رو اسير تنهايي مي‌کرد
اين خزون همون خزون بود که مي‌تونست همه‌ي عمر
پرهاي اونو ببنده
لباشو از شوق آواز … که تا آخر عمر درازش
ديگه هيچ روزي نخنده
***
اتفاقي که نبايد واسه قارقاري مي‌افتاد‌،
افتاد و يه روز ابري، پرستو حرف سفر زد
با همين اشاره‌ي اون کلاغه نفس نفس زد
***
يه روز صبح خزون بود، کلاغه يارش رو مي‌خواست
رفت که تا اونو ببينه، آخه دلدارش رو مي‌خواست
مثل هر روز بهاري واسه اون يه شاخه گل کند
گل سرخ رو رو سرش زد
تا واسه يارش بخونه
تا شايد عمري پرستو
پيش عاشقش بمونه
ولي اون روز توي لونه، توي اون غربت خونه
نه پرستو بود نه حرفاش
فقط از اون همه يادش مونده بود يک سبد سبز، با همه برگها و گلهاش
کلاغه باور نمي‌کرد، که اونم گذاشته رفته
فکر نمي‌کرد که پرستو با همه خاطره‌هاشون
توي اون هواي ابري واقعا رفته که رفته
***
روزها مي‌رفتند به سختي واسه اون زاغک تنها
که هنوز رؤياها مي‌ديد از پرستو توي شبها
از طلوع صبح زمستون، توي اون سرماي لرزون
سرشو تو برفا مي‌کرد، تا نبينه سرنوشتش، چشماي هميشه گريون
***
حالا هم بعد يه چند سال
که بهارا دونه دونه
مي‌آن و خزوني مي‌شن هنوزم با ياد اونه
روي يه شاخه‌ي تنها، يه کلاغ پير و خسته، يه کلاغ دل شکسته
واسه اون آواز مي‌خونه
مي‌دونه حالا پرستو با يکي بهتر از اونه
کلاغه فکري نداره
از زمونه غم نداره
نمي‌گه پرهام سياهه، نمي‌گه صدام بيراهه
نمي‌گه غم تو وجودم زده عمري آشيانه
توي يه کوچه‌ي تاريک، روي يه درخت بي‌جون، با خودش آواز مي‌خونه
مي‌گه اينها واسه‌ي من حاصل عشق دروغه…
آخه کي تا آخر عمر
عاشق کلاغ مي‌مونه؟